Τι σημαίνει ο γραφικός σας χαρακτήρας;

Ο γραφικός χαρακτήρας, φίλοι μου, σύμφωνα με τους γραφολόγους, αποκαλύπτει στοιχεία της προσωπικότητάς μας!

Πάρτε χαρτί και μολυβί και γράψτε μια πρόταση, μετά διαβάστε την δυνατά και κοιτάξετε τι σας γράφω. Ίσως, μπορέσω, να σας βοηθήσω!

της Ηλιάνας Βολονάκη

Μην ξεχνάτε, φίλοι μου, πώς ο γραφικός χαρακτήρας, δείχνει τον εσωτερικό μας κόσμο!

Δείξε μου το φίλο σου αν σου πω ποιος είσαι… λέει μια παροιμία, αλλά καλύτερα θα ήταν: Δείξε μου το γραφικό σου χαρακτήρα να σου πω ποιος είσαι. Δυστυχώς ή ευτυχώς, ο τρόπος που γράφουμε φανερώνει πολλά για την προσωπικότητα μας καθώς και για την εκάστοτε ψυχολογική μας κατάσταση.

Όπως λένε οι ειδικοί, η διαδικασία του γραψίματος ελέγχεται από το κεντρικό νευρικό σύστημα καθώς συμμετέχουν πολλοί μυς όπως του μπράτσου, του αγκώνα, του χεριού, των δαχτύλων και της ωμοπλάτης. Αν κάνετε υπομονή μέχρι το τέλος, στα δείγματα γραφής που ακολουθούν και στην ερμηνεία τους, ίσως κάποιοι συναντήσετε τον εαυτό σας ή κάποιο κοντινό σας πρόσωπο!

Θα σας χωρίσω, σε κατηγορίες, ώστε να βοηθηθείτε πιο εύκολα.

1. Ο ειλικρινής: Μεγάλα στρογγυλά και ομοιόμορφα γράμματα, σε ευθεία γραμμή.

2. Ο φιλότιμος: Στρογγυλά γράμματα και τονίζει τα σημεία στίξης – σημάδι ανθρώπου με προσοχή στη λεπτομέρεια.

3. Ο οικονόμος: Προσεχτικά και ομοιόμορφα, με ελαφριά κλίση στις γραμμές και χωρίς να τονίζει τα κεφαλαία.

4. Ο γενναιόδωρος: Ευρύχωρα και καθαρά, ξεχωρίζοντας έντονα τα μεγάλα γράμματα και τα κεφαλαία από τα υπόλοιπα γράμματα.

5. Ο ταπεινός: Μικρά, απλά και ομοιόμορφα γράμματα, ενώ οι γραμμές τείνουν να κάνουν ζιγκ-ζακ.

6. Ο μελαγχολικός: Ξεχωρίζει από την έντονη κλίση των γραμμάτων του. Η πίεση είναι στην αρχή σταθερή, αλλά σιγά-σιγά χάνεται. Τα σημεία στίξης είναι αρχικά έντονα, αλλά καθώς προχωρά το γραπτό, τείνουν να εξαφανίζονται.

7. Ο υπερήφανος: Μεγάλα γράμματα, τονισμένα κεφαλαία, ενώ το τελευταίο γράμμα κάθε λέξης φαίνεται να είναι πιο έντονο από τα υπόλοιπα.

8. Ο καλλιτέχνης: Καλλιγραφικά και το μέγεθος των γραμμάτων τείνει να μικραίνει καθώς προχωρά το γραπτό.

9. Ο αλτρουιστής: Με έντονη κλίση και πίεση. Τα γράμματα είναι στρόγγυλα και τα κεφαλαία σχεδόν καλλιγραφικά.

10. Ο διακριτικός: Μικρά γράμματα, με ελαφριά πίεση και οι γραμμές τείνουν προς τα πάνω. Τα γράμματα τείνουν να έχουν αρκετές σπείρες και καμπύλες, αλλά το τελευταίο γράμμα κάθε λέξης είναι μάλλον σεμνό και περιορισμένο.

11. Ο αλαζόνας: Τονίζει υπερβολικά τα κεφαλαία γράμματα και συνήθως η υπογραφή του είναι μεγάλη και πολύπλοκη, καταλήγοντας σε περιττές διακοσμήσεις με καμπύλες γραμμές.

Tα ασύνδετα μεταξύ τους γράμματα, φίλοι μου, σημαίνουν, όχι καλός αυτοέλεγχος, υπερβολική φαντασία, αποσπασματικός τρόπος σκέψης.

Σύνδεση με λεπτές γραμμούλες- ο λεγόμενος νηματοειδής τύπος- σημαίνουν, έντονη αίσθηση αυτοσυντήρησης, ευκολία προσαρμογής και μεγάλη πνευματική συνάφεια.

Σύνδεση με έντονες γραμμές και όλη η γραφή δείχνει να διαθέτει ομοιογένεια και ροή, φίλοι μου, σημαίνουν, ηρεμία, ευγενικό, με αυτοπειθαρχία, μια προσωπικότητα συμπαθητική αλλά και ενίοτε πληκτική.

H κλίση προς τα δεξιά, δείχνει εξωστρέφεια, παρορμητικό άτομο, καθώς κι σε όσους δίνουν μεγάλη σημασία στις σχέσεις με τους άλλους. Σε αυτή τη κατηγορία, μπορούμε να τοποθετήσουμε και τους καλλιτέχνες.

Η υπερβολική κλίση προς τα δεξιά, από την άλλη μεριά, φίλοι μου, δηλώνει υπερευαισθησία, ασυλλόγιστη συμπεριφορά.

Tα κατακόρυφα γράμματα, φίλοι μου, δηλώνου: λογική, ανεξαρτησία, αυτοκυριαρχία ακόμα και σε περιπτώσεις κρίσης, άτομα διευθυντικών θέσεων.

H κλίση προς τα πίσω; Εσωστρέφεια παρά τον πλούσιο συναισθηματικό κόσμο. Διαφορετικές κλίσεις- και τελειώνω- δηλώνουν: ευστροφία, αυθορμητισμό αλλά ελάχιστο αυτοέλεγχο, ευμετάβλητη διάθεση, αποφυγή ανάληψης μεγάλες ευθυνών.

Εξίσου σημαντικό, για τους γραφολόγους, είναι ο χωρισμός των γραμμάτων σε τρεις οριζόντιες ζώνες, καθεμιά από τις οποίες συνδέεται με μια ομάδα χαρακτηριστικών της προσωπικότητας.

Στην άνω ζώνη ανήκουν τα γράμματα που αναπτύσσονται εις ύψος, όπως το β, το δ, το θ αλλά και το τ. Δηλώνουν: φιλοδοξίες, όνειρα, ιδανικά. Όσο περισσότερο τα γράμματα εισχωρούν σε αυτήν τόσο φανερώνει άτομο με ζωηρή φαντασία, τάση στην ονειροπόληση και έλλειψη πρακτικού πνεύματος.

Αντίθετα, αν οι θηλιές των γραμμάτων στην άνω ζώνη είναι μικρές, αυτό δείχνει ότι το άτομο δεν επιτρέπει ελευθερία έκφρασης στη φαντασία του.

Επίσης και οι θηλιές ή οι προς τα πάνω προεκτάσεις των γραμμάτων δείχνουν έλλειψη δημιουργικής σκέψη, άτομα λογικά, μεθοδικά, με σωστή κρίση.

Στη μέση ζώνη, εκείνα που δεν προεξέχουν ούτε προς τα πάνω ούτε προς τα κάτω, δηλαδή όλα τα φωνήεντα, καθώς και τα κ, π, σ, ν. H μέση ζώνη σχετίζεται με τη στάση του ανθρώπου απέναντι στην καθημερινότητα. Όταν υπερισχύει, φανερώνει κοινωνικό άτομο που θέλει να γίνεται αρεστό. Έχει τάση να ζει για το παρόν. Όταν η μέση ζώνη είναι μικρότερη από τις άλλες δύο, δείχνει άτομο πρακτικό, προσγειωμένο και ακούραστο, που ωστόσο μπορεί να αισθάνεται ανικανοποίητο από την καριέρα του και την κοινωνική ή την ερωτική ζωή του.

Στην κάτω ζώνη περιλαμβάνονται τα γράμματα που κρεμάνε:γ, μ, ρ, φ, χ. Ορισμένα, πάλι, όπως τοζ, το ξ, το λ και το ψ, ανήκουν και στην άνω και στην κάτω ζώνη. Ενστικτώδεις επιθυμίες του ατόμου, λοιπόν, τις υλικές ανάγκες, τις σωματικές δραστηριότητες, τη σεξουαλικότητα.

Όσο λοιπόν περισσότερη έμφαση έχει στο γραφικό χαρακτήρα με γεμάτες και έντονες κάτω θηλιές στα γράμματα, τόσο περισσότερο το συγκεκριμένο άτομο δίνει σημασία στα υλικά αποκτήματα, αγαπά τα σπορ, έχει έντονο ερωτισμό.

Aν οι κάτω θηλιές είναι τόσο μακριές, που να μπερδεύονται με την από κάτω αράδα, προδίδουν μια αδυναμία κρίσης, έλλειψη οργάνωσης και δυσκολία με τη μεθοδική σκέψη.

Οι ασυνήθιστοι σχηματισμοί στις κάτω θηλιές των γραμμάτων μπορεί να σημαίνουν σεξουαλική εκκεντρικότητα αλλά και ασυνήθιστα έντονο ερωτισμό.

Aν, πάλι, οι καταλήξεις των γραμμάτων στην κάτω ζώνη είναι ευθείες, έχουμε να κάνουμε με έναν κλειστό χαρακτήρα που διαθέτει σωστή κρίση και κατά πάσα πιθανότητα κλίση στη μουσική ή τα μαθηματικά.

Κεφαλαία και πεζά: H σχέση μεγέθους των κεφαλαίων γραμμάτων με των πεζών εκφράζει την άποψη που έχει το άτομο για τον εαυτό του. Όσο μεγαλύτερη είναι η διαφορά τους, τόσο πιο ανεβασμένη είναι και η αυτοεκτίμησή του..

Tα ψηλόλιγνα κεφαλαία: δειλία απέναντι στους άλλους, χωρίς ωστόσο κατά βάθος να λείπει η αυτοπεποίθηση.

Tο πλατύ κεφαλαία: τάση επιβολής στους άλλους.

Tα κοντά κεφαλαία: συντηρητική και άτολμη προσωπικότητα.

Αν έχουν σχεδόν το ίδιο ύψος με τα πεζά: χαρακτήρας δειλός και αποτραβηγμένος.

Tα πολύ στολισμένα κεφαλαία: ανάγκη εντυπωσιασμού των άλλων.

Ιδίως αν τονίζονται με μια γραμμή που προέρχεται από την άνω ζώνη, φανερώνουν άτομο που έχει σαφή άποψη για την ανωτερότητά του απέναντι στους άλλους.

Οι μεγάλες θηλιές στα αριστερά των κεφαλαίων: εγωισμός κι αισθησιασμός.

Tα κεφαλαία που επεκτείνονται και στην κάτω ζώνη: επιθετικότητα κι απόλυτη σιγουριά– τα άτομα είναι βέβαια ότι έχουν δίκιο και θα κάνουν το παν να το επιβάλουν.

Σπάνια όταν γράφουμε έχουμε συναίσθηση του πόσο πιέζουμε στο χαρτί το στυλό μας, ωστόσο ο βαθμός της πίεσης αυτής δείχνει τη διάθεση, τη ζωτικότητα και την αποφασιστικότητά μας.

H έντονη πίεση: αντοχή, ενθουσιασμό, ζωηρή λίμπιντο.

H βαριά πίεση σε ένα κείμενο: άτομο καταπιεσμένο και απογοητευμένο.

H ακανόνιστη πίεση: η δύναμη της θέλησης είναι ασταθής, εσωτερικές συγκρούσεις, αισθήματα ανασφάλειας.

Η ταχύτητα στο γραπτό: ευστροφία και διεισδυτική σκέψη.

Tο αργό γράψιμο: προσπάθεια διατήρησης συναισθηματικού ελέγχου.

Aν, μάλιστα, συνδυάζεται και με μικρή πίεση του στυλό πάνω στο χαρτί, φανερώνει ότι η ψυχική και η σωματική κατάσταση την ώρα του γραψίματος δεν είναι η καλύτερη.

Ορισμένα, μάλιστα, γράμματα του αλφαβήτου παίζουν βασικό ρόλο σε μια γραφολογική ανάλυση.

Tο α και το ο.

Ανάλογα με το αν τα κουκλάκια τους είναι ανοιχτά ή κλειστά, δείχνουν το βαθμό που το άτομο ανοίγεται στους άλλους.

Tο ίδιο ισχύει με το δ και με το θ.

Επίσης πολύ σημαντικό ρόλο παίζουν οι γωνίες που μπορεί να σχηματίζουν – γιατί φυσικά ελάχιστοι άνθρωποι τα κάνουν στρογγυλά με το διαβήτη.

Tο κεφαλαίο I-το γράμμα της ατομικότητας.

Οριζόντιες γραμμές πάνω κάτω: δημιουργική σκέψη.

Απλή ίσια γραμμή: άτομο που δίνει βάση στα ουσιώδη.

Μικρό στο ύψος: χαμηλή αυτοεκτίμηση.

Η πάνω θηλιά πιο σχηματισμένη από την κάτω: μεγάλη σημασία στο νου.

Η έντονη κάτω θηλιά: υπερβολική σημασία στο σώμα.

Tο τ είναι ένα ακόμη γράμμα που μπορεί να γραφτεί με πολλούς τρόπους, ακόμα και στο χειρόγραφο του ίδιου.

Η μακριά οριζόντια γραμμή: δεσποτισμός και έντονη αυτοπροστασία.

Η θηλιά στην εγκάρσια γραμμή: τάση για κριτική ευαισθησία, πανουργία.

Tο πεζό τ, αν έχει μπούκλα στην επάνω ζώνη, είναι δείγμα συντηρητισμού, ενώ, αν δεν έχει εγκάρσια γραμμή και είναι γραμμένο σαν ι, δείχνει αφηρημάδα, έγνοια ή βιασύνη.

Οριζόντια εγκάρσια γραμμή: εφευρετικότητα.

Λοξή εγκάρσια γραμμή: επιθετικότητα, δόση φιλοδοξίας.

Aν γράφεται σαν σταυρουδάκι με μονοκοντυλιά: υπευθυνότητα και λογική.

Μεγάλο κενό στην αριστερή μεριά της σελίδας: άτομο που κοιτά προς το μέλλον όχι το παρελθόν.

Μεγάλο κενό στην δεξιά μεριά της σελίδας: φόβος προς το μέλλον, το άγνωστο. Στενό κενό στην αριστερή μεριά της σελίδας: άτομο προσεχτικό που ενοχλείται όταν πιέζεται να ξεκινήσει κάτι χωρίς να είναι έτοιμος. Στενό κενό στην δεξιά μεριά της σελίδας: ανυπομονησία και ανησυχία.

Μεγάλα κενά: άνθρωπος ντροπαλό, προσεχτικός και σκεπτικός.

Στενά κενά: άνθρωπο ενεργητικός, φλύαρος.

Ανύπαρκτα κενά: άνθρωπο ανυπόμονος, ενεργητικός, με μπόλικη αυτοπεποίθηση, κοινωνικός αλλά και με τάση να ‘γαντζώνεται’ στους άλλους.

Μεγάλα κενά: άνθρωπος μοναχικός, ανεξάρτητος, ίσως αντικοινωνικός αντικειμενικός, αμερόληπτος.

Ίσα-ίσα να μην αγγίζονται τα πάνω γράμματα με τα κάτω: φλύαρος, σπάταλος
Μόλις που αγγίζονται τα πάνω χαμηλά γράμματα- όπως το γ και το ρ- με τα κάτω ψηλά γράμματα-β, δ, ζ, λ,-: συγκρότηση σκέψης

Όταν το κενό είναι υπερβολικά στενό, με αποτέλεσμα σε σημεία- σημεία να μπλέκεται η μια γραμμή με την επόμενη: χαλαρή αυτοπειθαρχία, παθιασμένη προσωπικότητα.

Αν λοιπόν πήρατε μια πρώτη γεύση σας λέω ότι ακόμα δεν έχετε δει τίποτα.

Για να εξαχθεί συμπέρασμα από γραφολόγο, χρειάζεται να ληφθούν υπ’ όψιν τουλάχιστον 50-60 χαρακτηριστικά.

Η επιστήμη έχει εισέλθει σε πολλούς τομείς όπως η εγκληματολογία και η πρόσληψη προσωπικού γίνεται πολλές φορές μέσα από δείγματα γραφής των υποψηφίων.

ΠΗΓΗ

xcx

Η 12χρονη που είναι αναίσθητη στον πόνο…

Οι γονείς της μίλησαν για τις δυσκολίες της σπάνιας διαταραχής. Για τους περισσότερους ανθρώπους, η διάγνωση της συγγενούς αναισθησίας στον πόνο με ανίδρωση (CIPA) αποτελεί ουσιαστικά μια θανατική ποινή, καθώς αυτή η εξαιρετικά σπάνια πάθηση σκοτώνει τους περισσότερους πάσχοντες προτού φτάσουν την ηλικία των τριών ετών.

Ωστόσο, η 12χρονη Ashlyn Blocker δεν άφησε την ασθένεια να της καταστρέψει τη ζωή, συμμετέχοντας σε διαγωνισμούς ομορφιάς και βοηθώντας άλλα παιδιά με την ίδια νόσο να την ξεπεράσουν.

Οι Tara και John Blocker, γονείς της Ashlyn, μίλησαν σε πρωινή τηλεοπτική εκπομπή των ΗΠΑ για τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν στην ανατροφή της κόρης τους.

«Καταλάβαμε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με την κόρη μας όταν ήταν οκτώ μηνών. Δεν έκλαψε όταν γεννήθηκε, όταν πεινούσε ή όταν χτυπούσε. Μια φορά είχε ερεθιστεί το μάτι της και δεν παραπονιόταν. Την πήγαμε στον οφθαλμίατρο, ο οποίος έμεινε άφωνος. Είχε μια μεγάλη εκδορά του κερατοειδούς στο μάτι της και όλοι μείναμε έκπληκτοι που δεν πονούσε», ήταν τα λόγια του πατέρα της.

«Σύντομα μάθαμε ότι η κόρη μας ήταν αναίσθητη στον πόνο. Τρομάξαμε στην αρχή, επειδή γνωρίζαμε πως προσβάλλονται μονάχα 100 άτομα στις ΗΠΑ ετησίως και πρόκειται για μια ασθένεια που καταλήγει θανατηφόρα», τόνισε η μητέρα της.

«Για παράδειγμα εάν πάθει σκωληκοειδίτιδα, δεν θα το καταλάβει επειδή δεν θα νοιώθει πόνο. Ή κάποια λοίμωξη των οστών. Τότε οι συνέπειες θα είναι τραγικές», συνεχίζει η μητέρα της 12χρονης, Tara.

Τα χρόνια μετά τη διάγνωση ήταν αρκετά δύσκολα για την οικογένεια Blocker, καθώς η Ashlyn αυτοτραυματιζόταν συνεχώς, δαγκώνοντας τα χέρια της, καίγοντας τα δάχτυλα της και προκαλώντας γενικά αρκετές πληγές στο σώμα της.

Οι γονείς της αναγκάζονταν αρκετές φορές να δένουν τα δάχτυλα της κόρης τους με ταινία για να μην τραυματίζεται.

Δεδομένου ότι η διαταραχή επηρεάζει τη μετάδοση ερεθισμάτων με τη μορφή ηλεκτρικών παλμών του κεντρικού νευρικού συστήματος, η Ashlyn συνεργάζεται με ερευνητές του Πανεπιστημίου της Φλόριντα για την ανάπτυξη θεραπείας της πάθησης.

 

Πηγή: http://www.to-mati.gr/archives/i-12chroni-pou-einai-anaisthiti-ston-pono#ixzz2HW8j0OAM

xcx

Υπόθεση Θεόφιλου Σεχίδη

16 χρόνια στη φυλακή, από το 1996, δεν τον έχει επισκεφθεί ούτε ένα άτομο

Τον Θεόφιλο Σεχίδη, από το 1996, που είναι στη φυλακή, δεν τον έχει επισκεφθεί ούτε ένα άτομο! Θα πειτε, ποιος να τον επισκεφθεί, αφού τον… Μάιο του 1996 σκότωσε τον 55χρονο πατέρα του Δημήτρη, τη 48χρονη μητέρα του Μαρία, την 27χρονη αδελφή του Ερμιόνη, την 75χρονη γιαγιά του Ερμιόνη Καλαμάρα και τον 58χρονο θείο του, αδελφό του πατέρα του, Βασίλη Σεχίδη.

Ηταν τότε 24 χρόνων και φοιτούσε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Κομοτηνής. Σήμερα, στα 42 του, κρατείται στο ψυχιατρείο των φυλακών Κορυδαλλού.
Νοσηλεύεται στο Ψυχιατρείο Κρατουμένων των Φυλακών Κορυδαλλού, χωρίς πλέον κανείς συγγενής ή γνωστός να ενδιαφέρεται γι’ αυτόν.

Παλιότερη φωτογραφία της οικογένειας Σεχίδη
Σιωπηλός, χαμένος στον κόσμο του, μοναχικός, φιγούρα βγαλμένη από το τραγούδι του συμπατριώτη του Ακη Πάνου «στο θολωμένο μου μυαλό»…
Ο Θεόφιλος ήταν άτομο «χαμηλών τόνων, όχι πολύ κοινωνικός, αλλά υψηλής νοημοσύνης», σύμφωνα με γνωστούς και συγγενείς της οικογένειας.

Οι συγχωριανοί και οι συμφοιτητές του τον θεωρούσαν ένα «απομονωμένο παιδί, που δεν ενοχλούσε κανέναν. Το μοναδικό ίσως πάθος του ήταν η κλασική μουσική.
Προτιμούσε να μένει μόνος του, φορούσε πάντα τα ίδια ρούχα, δεν μιλούσε σε πολλούς ανθρώπους, έγραφε ποιήματα και ζωγράφιζε».
Σύμφωνα με γείτονές του στη Θεσσαλονίκη, «συνήθιζε να περπατά σαν κάποιος να τον κυνηγούσε, σαν κάτι να τον απασχολούσε. Τον ακούγαμε να μιλά μόνος του στο διαμέρισμά του και άλλοτε να κλαίει και να βρίζει».

Ο πατέρας του, έχοντας παρατηρήσει κάποια προβλήματα στη συμπεριφορά του, φαίνεται ότι είχε ζητήσει από τον αδελφό του, Βασίλη, να πείσει τον ανιψιό του να δεχτεί να επισκεφθεί ψυχίατρο, κάτι που τελικά, δυστυχώς, δεν έγινε.
O Θεόφιλος Σεχίδης, που νοσηλεύεται σήμερα στο Ψυχιατρείο Κρατουμένων των Φυλακών Κορυδαλλού (είναι φυλακισμένος, δηλαδή), χωρίς πλέον κανείς συγγενής ή γνωστός να ενδιαφέρεται γι’ αυτόν, είναι ένα από τα πλέον τρανταχτά παραδείγματα της έλλειψης Προληπτικής Ψυχικής Υγιεινής αλλά και της αντιμετώπισης των ψυχικώς πασχόντων ατόμων στη χώρα μας.

Σε μια άλλη χώρα, ίσως ο Θεόφιλος αποτελούσε συνομιλητή καθηγητών και φοιτητών της Ψυχιατρικής. Ισως, σαν άλλος «Χάνιμπαλ Λέκτερ» βρισκόταν κρατούμενος σε έναν χώρο με ανέσεις, με βιβλία, με μουσική, για να μπορεί να αποδώσει στη «συνεργασία» του με τους επιστήμονες.
Γιατί το φαινόμενο Σεχίδης, που έχει απασχολήσει την Ψυχιατρική σε διεθνές επίπεδο, δεν είναι εύκολο να το συναντήσεις.

Οσο και αν η μεταχείριση την οποία απολαμβάνει στο Ψυχιατρείο Φυλακών είναι (πράγματι) η καλύτερη δυνατή, θα ήταν πολύ πιο σωστό αν η χώρα είχε ξεπεράσει ορισμένα ταμπού και είχε δώσει την προσοχή που χρειάζεται στα φαινόμενα ανθρώπων τύπου Σεχίδη, φροντίζοντας να υπάρχει ειδικός χώρος (ενδεχομένως ένα διαφορετικά οργανωμένο «Δρομοκαΐτειο» ή το εξαίρετο ιταλικό κτίριο της Λέρου, που σήμερα είναι ένα παρατημένο «κολαστήριο») κράτησης, αγωγής και παρακολούθησής τους.

«Σκότωσα τα θύματά μου αμυνόμενος. Υπήρξε οικογενειακή συνωμοσία. Μου έκαναν ψυχολογικό πόλεμο επειδή ήξερα ότι ήμουν άλλης μάνας παιδί και δεν μου έλεγαν την αλήθεια» είχε πει στην Αστυνομία.

Αποκαλύπτοντας το δράμα της οικογένειας, μίλησε για την αδελφή του.
«Η αδελφή μου Ερμιόνη, ή Εμμυ, στην Α’ Λυκείου έπεσε σε μία βαριάς μορφής σχιζοφρένεια Εκανε θεραπεία με φάρμακα συστηματικά. Σ’ ένα σημείο δημιούργησε ένα χρόνιο πρόβλημα επιβίωσης ανάμεσα στην οικογένεια, αλλά δεν την έκλειναν σε ίδρυμα. 

Ο βασικός λόγος είναι ότι δεν ήθελαν να γίνει γνωστή η ασθένειά της. Επειδή στο χωριό οι γείτονες την έβλεπαν σε αυτήν την κατάσταση, πίστευαν ότι έπαιρνε ναρκωτικά, δεν ήξεραν ότι το παιδί ήταν σχιζοφρενές. Οι γονείς μου είχαν απομονωθεί κοινωνικά λόγω του προβλήματος της αδελφής μου. 

Ο πατέρας, για να μπορέσει να την υποφέρει, αναγκάστηκε να παίρνει και αυτός λίγα από τα δικά της ψυχοφάρμακα. Η μητέρα δεν είχε τίποτα άλλο να κάνει από το να υπομένει όλη αυτήν την κατάσταση και βέβαια την κοινωνική απομόνωση και πολλές καταστάσεις βίας μέσα στο σπίτι».

Κατά τη διάρκεια της αστυνομικής έρευνας, ο Θεόφιλος ισχυριζόταν, όπως είχε πει και στη θεία του, ότι ο μεν θείος του είχε μεταβεί στην Ιταλία, τα δε υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς του στη Γερμανία, στην οποία επρόκειτο να εγκατασταθούν μόνιμα.

Τελικά, ύστερα από μέρες και πολλαπλές καταθέσεις, ο Θεόφιλος ομολόγησε ότι στις 19 και στις 20 Μαΐου είχε σκοτώσει τους γονείς, την αδελφή, τη γιαγιά και τον θείο του και είχε πετάξει τα τεμαχισμένα πτώματά τους σε χωματερή της Καβάλας. «Λίγες ημέρες πριν γίνει το κακό, τρεις – τέσσερις μέρες νομίζω, βρισκόμουν στην Κομοτηνή, όταν ξαφνικά, χωρίς να τους περιμένω, έρχονται ο πατέρας μου με τον θείο μου. Ερχονται δήθεν για να πάρουν το αυτοκίνητο του πατέρα μου που το είχα εγώ.

Εγώ ξαφνιάστηκα. Είχα να δω τον θείο μου έναν, ενάμιση χρόνο. Μου είπαν πως μόλις φτάσουν στη Θάσο, την ίδια κιόλας ημέρα να τους πάρω τηλέφωνο να μιλήσουμε. Μου είπαν, μετά την τηλεφωνική επικοινωνία, πως έπρεπε να πάω αμέσως στη Θάσο για να μιλήσουμε. Ετσι, την επόμενη, 18 Μαΐου, πήγα στη Θάσο, στον Λιμένα. Οταν ξημέρωσε, κάποια στιγμή ο θείος μου λέει ότι θέλει να πάμε μια βόλτα πάνω στο αρχαίο θέατρο».

Οπως ανέφερε ο Θεόφιλος κατά την πρώτη του κατάθεση στην Ασφάλεια Θεσσαλονίκης, η συζήτηση εξελίχθηκε σε λογομαχία και στη συνέχεια, σε συμπλοκή.

«Προσπάθησε να με χτυπήσει με ένα μαχαίρι. Τον έσπρωξα και έπεσε σε γκρεμό, από ύψος δέκα μέτρων. Κατέβηκα κάτω και τον είδα να ψυχορραγεί. Και για να μη βασανίζεται άλλο, του έκοψα με το μαχαίρι το κεφάλι».
Κατόπιν, επέστρεψε στο σπίτι του, όπου και έμεινε μόνος, όχι όμως για πολύ.

Μετά από λίγη ώρα επέστρεψε ο πατέρας του: «Ο πατέρας μου είχε ένα μαχαίρι, φοβήθηκα. Μόλις γύρισε για να πάει στην τουαλέτα, τον πυροβόλησα κι έπεσε νεκρός. Μετά, του έκοψα την καρωτίδα με ένα μαχαίρι».

Ακολούθησαν η μητέρα και η αδελφή του. «Κρατούσε και αυτή (η μητέρα του) μαχαίρι. Της άρπαξα το χέρι και της έκοψα τον λαιμό. Με τον ίδιο τρόπο σκότωσα στη συνέχεια την αδελφή μου Ερμιόνη».

Πέρασε τη νύχτα στο σπίτι, με τα πτώματα των συγγενών του. Αφαίρεσε προσεκτικά ορισμένα μέρη από τον εγκέφαλο και τα τοποθέτησε στο ψυγείο!
«Για μεταγενέστερη μελέτη», όπως υποστήριξε αργότερα. Το πρωί, η ανυποψίαστη γιαγιά επισκέφθηκε το σπίτι. «Αρπαξε ένα μαχαίρι να με χτυπήσει. Τι να έκανα κι εγώ; Τη σκότωσα!» είπε.

Τεμάχισε τα άψυχα κορμιά, τα τοποθέτησε σε σακούλες σκουπιδιών και με το αυτοκίνητό του μετέφερε το μακάβριο φορτίο σε χωματερή της Καβάλας, μεταξύ Νέας Καρβάλης και Κεραμωτής. Μόνο το πτώμα του θείου του βρέθηκε τελικά από την Αστυνομία.
Δικάστηκε στις 20 Ιουνίου 1997 στο Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο Δράμας, με αυτεπαγγέλτως διορισθέντα συνήγορο υπεράσπισης, δεδομένου ότι ο κατηγορούμενος δεν θέλησε να διορίσει ο ίδιος συνήγορο.

Δήλωσε ότι δεν μετανιώνει για τίποτε και επικαλέστηκε πάλι το «παραληρηματικό γεγονός» ότι δεν του αποκάλυπταν ποια ήταν η πραγματική μητέρα του. Η υπεράσπιση αδυνατούσε να τον υπερασπιστεί, καθώς αρνήθηκε κάθε συνεργασία.

Το δικαστήριο κήρυξε τον Θεόφιλο Σεχίδη ομόφωνα ένοχο για τις κατηγορίες της ανθρωποκτονίας από πρόθεση κατά συρροή, της περιύβρισης νεκρού, της παράνομης οπλοφορίας, οπλοχρησίας και οπλοκατοχής και του επέβαλε πέντε φορές ισόβια κάθειρξη.

Ο Θεόφιλος, με το βλέμμα απλανές, άσκησε έφεση, την οποία ένα έτος αργότερα, στις 2 Ιουνίου 1998, απέσυρε, επειδή την είχε ασκήσει, όπως ανέφερε, έπειτα από πίεση του δικηγόρου του!
Η «υπόθεση Σεχίδη» έκλεισε οριστικά και αμετάκλητα.

Το χρονικό της παραφροσύνης, τα ανεκπλήρωτα όνειρα και οι μελωδίες του Μπαχ στο κελί
Αξίζει να θυμηθούμε ένα κείμενο του Θάσιου λογοτέχνη Βασίλη Βασιλικού, που είχε γράψει για τον Θεόφιλο Σεχίδη:

«Φέτος λοιπόν εκείνο που σημάδεψε το καλοκαίρι μου ήταν ο φονιάς της γενέτειράς μου, της Θάσου.

O Θεόφιλος Σεχίδης. (Λάθος, όχι “της”, γιατί τη Θάσο δεν τη σκότωσε, αλλά “από την”). Από μια εντόπια εφημερίδα της Θάσου ωστόσο, τη δεκαπενθήμερη ανεξάρτητη “Θασιακή”, πληροφορήθηκα σχετικά με τον πατέρα του. Σας τα μεταφέρω για να συμπληρώσετε το “ιντεντικίτ” του στυγερού δολοφόνου.

O πατέρας Σεχίδης λοιπόν, που συγκαταλέγεται κι αυτός ανάμεσα στα θύματα του γιου του, υπήρξε δάσκαλος. Στη Θάσο έφτασε σαν έφεδρος ανθυπολοχαγός κι εκεί γνώρισε την κατοπινή γυναίκα του. Κι όπως λέει το λαϊκό διαλογάκι, “από ποιο χωριό είσαι;” – “Από το χωριό της γυναίκας μου”, εγκαταστάθηκε ο άτυχος στον Λιμένα. 

O Λιμένας είναι η πρωτεύουσα του νησιού. Κι εκεί ήθελε να γίνει διευθυντής του δημοτικού σχολείου. Δεν έγινε, και τον στείλαν διευθυντή στην Κεραμωτή, που είναι ακριβώς απέναντι από τον Λιμένα, σε μια γλώσσα στεριάς που εισχωρεί στη θάλασσα και όπου βγαίνουν φημισμένα καρπούζια.

Αυτός μεράκι του ήταν ο Λιμένας. Ενα απραγματοποίητο όνειρο. Εξορίστηκε από το νησί της γυναίκας του, κι από το χωριό της, στην αντίπερα όχθη της ηπειρωτικής Ελλάδας. Δεν το χώνεψε ποτέ. Και όταν ένα άλλο δημοτικό της Θάσου, στο χωριό Ποταμιά, αναβαθμίστηκε σε τετραθέσιο, τον έστειλαν εκεί σαν διευθυντή του δημοτικού σχολείου.

Μα δεν ήταν το ίδιο. Από το σχολείο απουσίαζε συχνά. Μάλιστα την προτελευταία χρονιά δεν πήγε καν για να επιδώσει στους μαθητές τα διπλώματα. Εκεί το έπαιξε κι ο Θεόφιλος Σεχίδης, επιμένοντας πως απουσιάζει στο εξωτερικό. Πράγματι απουσίαζε συχνά. Τα είχε με τους συναδέλφους του, κυρίως γιατί μια ζωή δεν τον έκαναν διευθυντή του Δημοτικού Λιμένα.

Αλλά πλησίαζε στη σύνταξη, θα έβγαινε κανονικά φέτος τον Δεκέμβρη 1998 και είχε δρομολογήσει ήδη τις άδειες για να ασχοληθεί με τα τουριστικά επαγγέλματα χτίζοντας ένα μικρό ξενοδοχείο. Για τη συμπλήρωση της εικόνας του πατέρα Σεχίδη, θα πρέπει να πούμε ότι πρωτοπήγε στη Θάσο επί χούντας και η τοπική εφημερίδα τον αναφέρει ως διαφωτιστή της μέσω του στρατού.

Το δράμα της οικογένειας αρχίζει φαίνεται με την αρρώστια της μεγαλύτερης αδελφής του Θεόφιλου, την Ερμιόνη ή Εμμυ. Αγνωστο από ποιες αιτίες, μπαινοβγαίνει σε ψυχιατρικές κλινικές και τα ψυχοφάρμακα που της δίνουν μεταμορφώνουν την άλλοτε πανέμορφη αυτή νέα σε ένα μπόγο κρέατος. Κυκλοφορεί στους δρόμους του Λιμένα σαν μισότρελη.

Και ο πατέρας γαντζώνεται στη μοναδική ελπίδα που του απομένει, σε αυτόν που όπως λέει “δεν είναι άρρωστος”, στον γιο του Θεόφιλο. 

O οποίος είναι πολύ καλός μαθητής. Δίνει στη Νομική του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και δεν μπαίνει. Μπαίνει όμως Νομική Κομοτηνής. Είναι ευαίσθητος. Ζωγραφίζει, πράγμα που δεν αρέσει στον πατέρα του. 

O πατέρας του έχει στο μεταξύ μεταβιβάσει, με το σύστημα της γονικής παροχής, πολλά ακίνητα. Ενα απ’ αυτά είναι και το λουλουδάδικο στην είσοδο της μικρής πόλης ή του μεγάλου χωριού που είναι ο Λιμένας. O Θεόφιλος ασχολείται κυρίως με τη ζωγραφική, την αφηρημένη. Ζωγραφίζει αφαιρετικά, αλλά συμμετρικά λουλούδια, που εξαγριώνουν τον πατέρα του (απαθανατίζει τα λουλούδια, με τεχνοτροπία “ακαταλαβίστικη”, αντί να τα πουλά) και ο πατέρας καταστρέφει τους πίνακές του. Μα η αδυναμία στον γιο παραμένει.

Κάποια Χριστούγεννα του ζητά τι δώρο να του κάνει. O Θεόφιλος του αποκρίνεται πως το καλύτερο δώρο που μπορεί να του κάνει είναι να κόψει ο ίδιος το κάπνισμα. O μανιακός καπνιστής που είναι ο πατέρας Σεχίδης εκπληρώνει την επιθυμία του γιου του και δεν το βάζει ξανά στο στόμα του.

H “Θασιακή” μας δίνει και μιαν άλλη σημαντική πληροφορία. Οτι ο Θεόφιλος είναι κρυφά ερωτευμένος με τη Βαγγελιώ. Ποια η Βαγγελιώ δεν μας λέει. Αλλά της έγραφε, έγραφε, μυστικά σημειώματα που δεν της τα έδινε ποτέ. Ακόμα μαθαίνουμε ότι ο πατέρας του είχε ζητήσει να διαγραφεί από τον Σύλλογο των Δασκάλων και δεν είχε συγχωρέσει ποτέ την τοπική κοινωνία του Λιμένα που δεν τον έκανε διευθυντή στο Δημοτικό της.

Ολα αυτά τι θέλουν να πουν; Οτι ο πατέρας έχει ένα μεγάλο απωθημένο. Οτι η αρρώστια της Ερμιόνης επιβαρύνει την οικογένεια. Οτι υπάρχει το ενδεχόμενο μιας κληρονομικότητας προς την τρέλα. Εκεί όμως έρχεται να μας διαψεύσει ένα ξαφνικό κείμενο που παρουσιάστηκε μες στο καλοκαίρι στην εφημερίδα “ΤΑ NEA”, στη ρουμπρίκα των “επιστολών”.

Από μια μακρινή συγγένισσα της οικογένειας, τη Γιώτα Σεχίδου, που εκτός από φιλόλογος είναι και καλή συγγραφέας. (Την παρουσίασα προ διετίας από την τηλεοπτική εκπομπή μου “Αξιον Εστί”). H δεσποινίς Σεχίδου, λοιπόν, μας δίνει ένα ιστορικό της γενιάς των Σεχίδηδων (ελληνοποίηση του Σεΐχη) που κατάγονται από τον Πόντο και που πρόσφεραν τα πάντα στους εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες της φυλής, με εντονότατη την παρουσία τους στο αντάρτικο, όπου δώσαν και πολλά θύματα. Πώς λοιπόν, καταλήγει η συγγραφέας και επιστολογράφος, από μια τέτοια ένδοξη γενιά, φτάνουμε στα DNA του παρανοϊκού δολοφόνου;

O Σεχίδης είπε, στην πρώτη του συνάντηση με τους δημοσιογράφους, όταν ακόμα δεν είχε την άνεση να μιλά, όταν εκείνοι πεισματικά τον ρωτούσαν να τους πει πώς έγινε το φονικό, “χαμογελάτε, είναι μεταδοτικό”. Οσοι, ελάχιστοι μες στον Αύγουστο το ακούσαμε και το είδαμε με τα ίδια μας τα μάτια να το λέει, φρικιάσαμε. Γιατί ήταν ένα σχόλιο διόλου “παρανοϊκού” ανθρώπου. Στη συνέχεια είπε σε άλλο δημοσιογράφο, μιαν άλλη φορά, πως δεν δέχεται να απαντάει σε “ανόητες ερωτήσεις”. Κάτι που όποιος έδωσε στη ζωή του έστω και μια συνέντευξη, θα σκέφτηκε να το πει, αλλά δεν το τόλμησε.

Τέλος, ζητώντας για τη φυλακή Μπαχ και Μότσαρτ και μόνο βιβλία, πολλά βιβλία, ο Σεχίδης μπαίνει σε εκείνη την κατηγορία των δολοφόνων που τόσο “ενέπνεαν” τους συγγραφείς στις αρχές του αιώνα. (Εμένα προσωπικά δεν με εμπνέει, γιατί αν ήταν ποτέ να εμπνευστώ από μια τέτοια υπόθεση, θα έγραφα για τη σιωπή των αμνών, που υπήρξαν οι γείτονες, οι συγγενείς, οι γνωστοί, οι συνάδελφοι της άτυχης οικογένειας.

Αναφερόμενοι σε ένα τροχαίο και τυχαίο τραυματισμό περαστικού στον δρόμο όπου ο killer της ασφάλτου, όπου οι Αμερικανοί κάποτε αποκαλούσαν hit-and-run driver, λέμε ότι δεν γύρισε για να δώσει ένα χέρι βοήθειας. Τι να πούμε τότε για πέντε ανθρώπους που κανείς δεν τους είδε επί τρεις ολόκληρους μήνες και δεν ανησύχησε κανείς; Ή το χειρότερο, φοβάται ν’ ανησυχήσει. H Αγία Ανησυχία που έγραφε κι ο Αντώνης Σαμαράκης στα 1959 στο “Σήμα Κινδύνου”, πού πήγε άραγε;).

Τέλος, δεν επιμένω περισσότερο. Ελπίζω αυτή η υπόθεση που με τάραξε να μη γίνει κι αυτή μια ακόμα μέτρια ελληνική ταινία, σαν αυτές που γυρίζονται με βάση ανάλογα περιστατικά. Χρειάζεται ένας Ντοστογιέφσκι, της πένας ή του σελιλόιντ, για να μπορέσει να μην προδώσει την πολυπλοκότητα αυτής της υπόθεσης».

Η «κλειστή» Ελληνική οικογένεια με τα ταμπού
Ο καθηγητής Γιάννης Πανούσης, τον πρώτο καιρό μετά τη διάπραξη των ανθρωποκτονιών, τοποθετήθηκε ως εξής: «Αυτή η πρόσφατη “πατρο-μητρο-αδελφο-συγγενο-κτονία” συγκεντρώνει και συγκεφαλαιώνει όλα τα στοιχεία μιας ανθρωποθυσίας, με στόχο την εξαφάνιση του “οίκου” και του “γένους” ταυτόχρονα. Ολική κάθαρση.

Ο δράστης -πέραν των όποιων χαρακτηριστικών απόκλισης εκ του “φυσιολογικού”- αποφάσισε να “μείνει μόνος” (γνωρίζοντας πολύ καλά ότι ο τελευταίος επιζών είναι πάντοτε και ο πρώτος ύποπτος).
Στην περίπτωση αυτή, σίγουρα συναντάμε ψυχοπάθεια.
Η κοινωνιο-πάθεια, όμως, μιας κλειστής οικογένειας (που ούτε καν τον ψυχοπαθή δεν διακρίνει) πότε θα μας απασχολήσει;»

Το αγωνιώδες ερώτημα του καθηγητή Πανούση αποτελεί το «κλειδί» της υπόθεσης Σεχίδη.
Η κλειστή Ελληνική οικογένεια, το ταμπού της άρρωστης κόρης, το φόρτωμα των ελπίδων στον «υγιή» γιο.

Ολα θα είχαν ξεπεραστεί, αν υπήρχε στη χώρα μας οργανωμένο σύστημα Προληπτικής Ψυχικής Υγιεινής.
Οι γονείς θα είχαν προσφύγει στην κατάλληλη υπηρεσία, θα είχε χορηγηθεί η κατάλληλη θεραπευτική-φαρμακευτική αγωγή και όλα θα ήταν διαφορετικά.
Ιδιαίτερα τα Ελληνικά ψυχιατρεία!

Δήμος Κάπας

{Πηγή:  http://on-news.gr/2012/11/05/16-chronia-sti-filaki-apo-to-1996-den-ton-echi-episkefthi-oute-ena-atomo/ }

xcx

Ένιωσαν για λίγα δευτερόλεπτα πως νιώθουν οι πάσχοντες από Αλτσχάιμερ!

 Πως νιώθουν άραγε οι άνθρωποι που πάσχουν από Αλτσχάιμερ; Σ' αυτό το ερώτημα μπορούν πλέον να απαντήσουν οι θεατές μίας ταινίας κινηματογράφου στο Ισραήλ. Ανυποψίαστοι εισήλθαν...
στον χώρο προβολής της ταινίας που είχαν επιλέξει να δουν. Όμως η ταινία που προβάλλονταν δεν ήταν αυτή που είχαν επιλέξει...

Η σύγχυση που ένιωσαν αυτοί οι άνθρωποι έστω και για λίγα δευτερόλεπτα παρομοιάζεται με την σύγχυση που νιώθουν οι πάσχοντες με την νόσο του Αλτσχάιμερ βέβαια, σε σχεδόν μόνιμη βάση. Μόλις τους έγινε γνωστός ο λόγος αυτής της ενέργειας οι θεατές ξέσπασαν σε χειροκροτήματα... Απολαύστε το συγκινητικό βίντεο...

 

 

 

{Πηγή:  http://www.aniwthoi.net/2012/02/video_4264.html }

xcx

The Sims Personality Test

I'm not so sure that these results are absolutely accaurate for me, but I'll probably take the test again (in an earlier time of the day, because currently I'm pretty sleepy) and we'll see.

For now, these are my results, though:


Neat (vs. Sloppy)
Neat, tidy Sims typically enjoy cleaning up the house or grooming themselves in front of a mirror. There's always something to be done around the house and they'll more often than not be found doing it; great for a house, but it can tire Sims out.

With their constant disregard of cleanliness and hygiene, sloppy Sims are content to simply "be." They tend to enjoy just about anything that doesn't require planning or cleaning up on their part.

-- A score of  5

Outgoing (vs. Shy)
Outgoing Sims are likely to jump headfirst into any situation. Charm and confidence are their best traits and when they're in a friendly mood they enjoy group activities most of all. Keep an eye on these characters, though; outgoing Sims can be too brash, and others aren't always so impressed.

Introspective and quiet, shy Sims often think about the world around them and write in their diaries rather than actually interact with anyone. It may be harder to break out of their shells, but if shy Sims take the time to get to know others they'll be delighted by the social world awaiting them.


-- A score of  5


Active (vs. Lazy)
Active Sims are almost always on the move but need a lot of food and sleep to keep up their hectic pace. They're apt to be happiest while breaking a sweat, an exhausting idea to most other Sims. An active Sim will usually get more enjoyment from watching sports on TV than reading a book.

Lazy Sims have been known to veg out on the couch for hours on end, so naturally, they don't need much sleep to sustain their constant lazying. They still enjoy socializing wiht other Sims and can be persuaded to get out of the house once in a while.

-- A score of  4 (more on the side of Lazy, I guess)


Playful (vs. Serious)
Playful Sims are more likely to find entertainment and fun in the world around them; they tend to be more curious than any other Sim. They may have a lighthearted nature, but they can wear themselves out with their antics, as well as get on their fellow Sim's nerves.

Serious, quiet, thoughtful Sims are more inclined to enjoy logic puzzles and good conversation, but they don't respond too well to chaos or silly behavior. Repairing broken items or working on an important project can keep serious Sims content.

 -- A score of  5

Nice (vs. Grouchy)
Encouraging and generous, nice Sims tend to be easy to get along with and very positive. They'll listen to what other Sims have to say whether it's interesting or not and clean up after dirty roommates. If they don't watch out though, other Sims may take advantage of their good nature.

Grouchy Sims, despite their sour mood, can still be social creatures. They'll probably enjoy teasing a Sim as much as telling a joke. They don't seem to mind when other Sims overreact and they like playing a game as much as anyone else, but be warned: they tend to be sore losers.

 -- A score of  5



Source:  http://www.personalitylab.org/tests/bfi_sims.htm

xcx

More Personality Quizzes

Except for the well-known Jung Typology Test, which can be found there:

http://www.humanmetrics.com/cgi-win/jtypes2.asp

you can always try other similar quizzes, too, like:

http://www.teamtechnology.co.uk/mmdi/questionnaire/

and then you can always check your results there, too:

http://personalitypage.com/html/high-level.html

xcx

HP Characters and their Personality Types

xcx

Which Harry Potter character resembles you?

The Harry Potter Personality Quiz Which Harry Potter character has the same personality type as you? This test is based on the principles of the Myers-Briggs Personality Typing system. I made up the questions myself but they're similar to (and influenced by) the questions you'd find on any other Myers-Briggs-based test. The result of this quiz will tell you not only you personality type but also which major character in Harry Potter has the same personality type, according to my own evaluation of the characters. If you don't like your result, you can find somewhat more official tests by searching the web for "Myers-Briggs." I don't claim to be an authority on this subject. The quiz is just for fun!

http://piratemonkeysinc.com/quiz.php

My Result

You are...

Explanation of the Results:
This type of personality test uses four indexes of personality and the combination of the four is your personality type. The first index relates to how you interact with other people and can be Extroverted (E), meaning you're more outgoing or Introverted (I), meaning you keep more to yourself. The second relates to how you make decisions; whether you're Intuitive (N), getting answers from within, or you rely on Sensing (S) information from your surroundings, using your five senses. The third relates to whether you're more emotional and Feeling (F) or rational and Thinking (T). The fourth relates to whether you prefer things to be organized, meaning you're Judging (J), or you prefer things to be more unbound, meaning you're Perceiving (P).

 
Harry Potter Personality Quiz by Pirate Monkeys Inc.

I usually get the result ISFJ, but, ahem, okay...
So my result should have been more along these lines:

xcx